بازی از ضروریات زندگی کودکان است. کودکان از طریق بازی افکارشان را بازگو می کنند و به همان راحتی که بزرگسالان احساساتشان را با کلمات بیان می کنند، آنان نیز همین کار را بوسیله بازی انجام می دهند.

کودک در طول بازی توانایی حل مشکلات خود را پیدا می کند و به وسیله آن می تواند اعتماد به نفس و روحیه ی استقلال طلبی را در خود پرورش دهد. آنان احساساتی چون ترس، اندوه، شادی و اعصبانیت خود را از طریق بازی بیان و به این ترتیب احساسا امنیت و ارزشمند بودن می کنند .

کودک در باز نیاز های حسی- حرکتی خود را برآورده می سازد و انرژی خود را تخلیه می کند که این باعث افزایش آرامش او می شود، در غیر این صورت اگر این انرژی امکان بروز پیدا نکند، احتمالا به اضطراب،افسردگی و پر تحرکی تبدیل می شود. در واقع بازی به اندازه ی تغذیه احساس صمیمیت و امنیت برای رشد کودک مهم و ضروری است و عاملی است که به رشد تفکرات و خلاقیت های کودک کمک می کند. ویژگی های رفتاری کودکان در بازی هایشان کاملا مشخص می شود.

به عنوان مثال کودکی که در جستجوی قدرت است، معمولا در بازی نقش فرمانده،رئیس،رهبر یا حتی نقش مدیر مدرسه را بازی می کند یا یک کودک پرخاشگر ممکن است در بازی عروسک هایش را بزند یا اسباب بازی هایش را بشکند.پرخاشگری به صورت مستقیم و غیر مستقیم در بازی کودک نمایان می شود. کودک پرخاشگر ممکن است به وسیله چاقو یا قیچی بر میز و اسباب بازی ها حمله کرده و محیط را به یک میدان جنگ تبدیل کند.در واقع کودک دنیای خود را با اسباب بازی هایی که در دست دارد، فرافکنی می کند.

بازی درمانی

امروزه از بازی یا بازی درمانی به عنوان روشی برای درمان مشکلات کودکان استفاده می کنند. بازی درمانی به کودکان کمک میکند تا بتوانند مشکلاتشان را حس کنند، با این هدف که ویژگی های روانی خود را بشناسند. در این نوع درمان، به کودک فرصت داده می شود تا احساسات آزار دهنده و مشکلات درون خود را از طریق بازی بروز داده و آنهارا به نمایش بگذارد.در کودکان بی قرار و حواس پرت که کنترل کمی روی حرکات بدنی خود دارند و به راحتی هم متوقف نمی شوند، بازی کمک می کند تا تنش انها آرام شود یا کودکانی که مورد ضرب و شتم و آزار جنسی قرار گرفته اند، می توانند از طریق بازی درمانی تا حد زیادی به آرامش و بهبود برسند.

درمانگر از طریق بازی درمانی یک موقیعت بازی را به صورت کلی ایجاد می کند که کودک بتواند ترس و تنش خود را بیرون بریزد، در حقیقت در بازی درمانی کودک «خود درونی اش» را نشان می دهد.شدت احساساتی که برخی کودکان در طول بازی از خود نشان می دهند گاهی بسیار تعجب آور است. احساساتی چون تنفر،ترس، تنهایی،نا امنی، احساس شکست، بی کفایتی، و احساس نا خواسته بودن از این گونه احساسات است و غالبا شروع این احساسات باعث محرومیت و انحراف شخصیت کودک می شود.در بازی درمانی پس از انکه کودک بازی با وسایل را شروع کرد،درمانگر با دقت اعمال و رفتار او را تحت نظر می گیرد و با مشاهده رفتارش در حین بازی به نگرانی هی او پی می برد و پس از تفسیر و نتیجه گیری از عملکرد های کودک، راه حل هایی مناسب برای مشکل او ارائه می کند.اگر کودک علاقه به بازی ندارد مشاور باید او را تشویق کند اگر کودک ساکت باقی بماند و بازی نکند مشاور بازی با اسباب بازی ها را شروع می کند و به تدریج از کودک دعوت می کند در بازی شرکت کند. درمانگر در طول درمان هنگام کار با کودک باید بپذیرد که کودک دلائلی برای هر آنچه انجام می دهد دارد و مسائل زیادی وجود دارد که ممکن است برای کودک وجود دارد که ممکن است برای کودک مهم باشد در حالی که قادر نیست آنها را با درمانگر خود در میان بگذارد. برای اینکه درمانگر بتواند در بازی درمانی موفق باشد، باید دارای ویژگی هایی چون قابل اعتماد بودن، پذیرا بودن و احترام به کودک باشد. در بازی درمانی باید شرایطی فراهم شود که کودک به درمانگر خود اعتماد کند و احساس کنداحساساتش مورد توجه درمانگر قرار گرفته است.

نا آگاهی والدین

در حال حاضر نا آگاهی برخی والدین سبب شده که اختلالات عاطفی و رفتاری کودکان مانند ترس، خشم، حسد، شب ادراری، دروغگویی، وسواس،ناخن جویدن و... شیوع بیشتری پیدا کند.در جلسات بازی درمانی منشاء این احساسات شناخته می شود و درمانگر به جای آنکه احساسات کودک را نادیده بگیرد یا انکار کند آنها را می پذیرد و به کودک اجازه می دهد با مطرح کردن آنها ارام و سبک شود.در درمان کودکان، بازی به عنوان یک وسیله ی ارتباطی نیز به کار می رود. با مشاهده ی کودک هنگام بازی می توانیم به میزان توانایی و درک او در زمینه های مختلف مانند ارتباط برقرار کردن با دیگران، درک او از مردم و همچنین درکی که از خود دارد،پی ببریم رفتار ها، نظرات،احساسات و چگونگی ابراز وجود کودک در بازی به ما کمک می کند که به مشکلاتش و این که دنیای اطافش را چگونه می بیند پی ببریم.

به عنوان مثال درمانگر برای کودکی که به علت ناتوانی در بکارگیری وسایل،قوانین بازی را رعایت نمی کند،با ایجاد فرصت هایی مناسب و تشویق او کمک می کند تا بر اضطراب خود غلبه کند و به این ترتیب کودک از طریق بازی شیوه های گوناگون کنار امدن را یاد میگیرد.در بازی درمانی لازم است مواردی از سوی درمان گر رعایت شود، از جمله اینکه رابطه ی حسنه ای میان وی و کودک برقرار شود، به کودک آزادی عمل داده شود،کودک بخاطر اشتباهاتش مورد سرزنش قرار نگیردو به گفتار و احساساتش کاملا توجه شود. همچنین انتخاب صحیح اسباب بازی مناسب بسیار مهم است مثلا کودکانی که وسواس دارند، میل به خمیربازی،گل بازی یا بازی های به ظاهر کثیف را ندارند، درمان نکردن این کودکان باعث بروز مشکلاتی برای آنها در آینده می شود یا کودکی که بالای سن 5 سال بوده و مشغول بازی های حسی- حرکتی است، ممکن است دچار اختلال «اوتیسم»یا «در خود ماندگی» باشد.

در واقع بازی تنها رها کردن کودک با اسباب بازی ها نیست. هرگاه کودک بتواند از طریق مواجه شدن صحیح با مشکلات و رویدادهایی که موجب هیجان و اضطراب او شده اند رو به رو شود می تواند با تنش حاصل از آن مقابله کند. اگر کودک نتواند هنگام رویارویی با اضطراب راهی منطقی برای خود پیدا کن،دچار ترس و دلهره خواهد شد. به طور کلی می توان گفت که با کمک بازی درمانی می توان عملکرد های منفی و نا سالم عاطفی، احساسی  و رفتاری کودکان را تشخیص داد و به معالجه ی زود هنگام ناتوانی هایی جسمی و روانی او پرداخت.

 

درباره مرکز مشاوره آفتاب

آمار سایت

مهمانان

افراد آنلاین

مشترک ما شوید!

بالا
ما از کوکی ها برای توسعه وب سایت استفاده می کنیم. ادامه استفاده شما نشان دهنده رضایت شماست. جزئیات بیشتر...